ปาร์ตี้ครอบครัวใหญ่ ....
อาจจะหายหน้าหายตาไปบ้าง สำหรับการเขียนไดอารี่ เพราะบางทีเราก็ต้องแบ่งเวลาอันน้อยนิดเพื่อครอบครัวที่น่ารัก...หลังจากผ่านพ้นวันศุกร์มาแล้ว รายการวันเสาร์ก็ได้เตรียมการไว้แล้ว เพราะวันเสาร์นี้เป็นวันพิเศษ วันของครอบครัว DERMUL ในตระกูลนี้มีทั้งหมด 13 คน พ่อของหยันก็เป็นหนึ่งในจำนวน 13 คนนี้ จะว่าไปแล้วป้าๆ ลุงๆ ก็เหลืออยู่ไม่กี่คน ส่วนการนับญาติ ไม่ต้องพูดถึง ดิฉันแทบจะไม่รู้จักญาติคนอื่นๆ เลยนะ ..พ่อและแม่ของหยันมีลูก 8 คน...หยันเป็นคนที่ 8 ฉะนั้นดิฉันก็เลยได้เป็นสะใภ้คนล่าสุดของตระกูล...กว่าจะนับญาติโกโหติกาตอนก่อนแต่งงานก็เยอะเอาการ แค่สายทางพ่อ-แม่หยัน ก็มีร่วม 39 คนแล้วอ่ะ ....ส่วนงานวันนี้ที่จัดขึ้นก็เพื่อรำลึกถึงผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว...จริงๆ แล้วมานั่งนับรวมทั้งหมดมีทั้งสิ้น 189 คน เห็นจะได้..(ป้าคนหนึ่งบอกมา) แต่วันนี้ที่มาร่วมงานมีทั้งสิ้น 120 คน...ก็ถือว่าเยอะพอสมควร ค่าอาหาร ดิสโก้ เบ็ดเสร็จ คนละ 25 ยูโร ต่อคน..ค่ะ งานนี้พี่ชายหยันรับเละ....(กำไรเห็นๆ) เพราะงานไทยที่หนูและคนไทยที่นี่จัดขึ้นมา มีของกินเพียบ ดื่มอีกเพียบ และค่าดำเนินงานต่างๆ นานาสารพัน....ยังได้กำไรร่วม 1600 ยูโรเลย แล้วก็เอาเงินจำนวนนี้ไปซื้อจักรยานให้เด็กที่เมืองไทย เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา....
ตัดเข้าเรื่องงานต่อ....งานนี้นะ แทบจะเรียกได้ว่าไม่ต้องลงทุนอะไรมากมาย แต่ก็นั่นแหละทุกคนเค้าถือว่าเค้าไม่เหนื่อยเกี่ยวกับการดำเนินงานครั้งนี้ ก็ถือว่าเป็นค่าเหนื่อยให้ผู้จัดทำไปซะ....ส่วนความสนุกสนานก็กอบโกยกันไป...
เริ่มงานห้าโมงเย็น...ไปชุมนุมที่โบสถ์ หนูไม่อยากไปแต่หยันเค้าอยากให้ไป ก็เลยต้องไป....ก็เดินไปนี่คะ เพราะดิฉันใส่กระโปรง จะให้นั่งสกู๊ดเตอร์ไปได้ยังไง หยันบอกเอาสกุ๊ดเตอร์ไปเหอะ สะดวกดี ส่วนเราก็อยากจะเดินไป เพราะไม่เห็นจะไกลเลย แล้วได้ออกกำลังกายอีกด้วย อากาศก็ดีจะตาย ...สุดท้ายก็เลยบอกว่าถ้าจะให้เราไปแบบสกุ๊ดเตอร์จะไปเปลี่ยนเป็นกุงเกงยีนส์นะจะบอกให้....พ่อเจ้าพระคุณรีบบอกเลยว่า งั้นเดินไปก็ได้นะที่รัก ฉันไม่เอาสกุ๊ดเตอร์ไปก็ได้ แบบว่า หยันเค้าชอบความสะดวก รวดเร็วอ่ะ ถ้าเค้าขี่สกุ๊ดเตอร์ไปเข้าห้องน้ำได้ ก็คงทำไปแล้ว (แอบงอนนิดๆ กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง อิอิ)
.....
ตอนอยู่ในโบสถ์....หลงพ่อก็ทำพิธีตามศาสนา จากนั้นก็ไปงานปาร์ตี้ที่สตูดิโอฮอล (หรือสถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงนั่นแหละ) ไปก็ทักทายคนนั้น คนนี้ ....พูดได้บ้างไม่ได้บ้างก็ถูไถกันไป รู้จักใครก็ไปคุยกับเขา แบบว่านานๆ เจอกันที ก็ถามสารทุกข์สุขดิบ หลานๆ ของหยันก็วัยเดียวกับหนูก็มี แต่หยันเค้าเป็นคนขี้เล่น หลานๆ แต่ละคนก็มีแฟนกันหมดแล้ว บางคนมีลูกสองแล้วก็มี บางคนอายุแค่ 16 ตัวโตกว่าเราเสียอีก ....พอตอนไปนั่งโต๊ะ ก้ต้องจองโต๊ะเอาไว้ก่อน เราก็นั่งใกล้ๆ กับญาติผู้ใหญ่ของหยันนะแหละ เค้าก็ชวนคุยนะ แต่ช่วงนั้นคงหิวด้วยแหละ ก็เลยแบบว่า หิวจังๆๆๆๆ เพราะมันเลยเวลาอาหารมานานแย้ววว.....
วันนี้ที่งานมีอาหารแบบฝรั่งๆ นั่นก็คือแฮมกับผัก มีซอสเห้ดหอมด้วย และผักต้ม ก็อร่อยดี อร่อยแบบฝรั่งอะนะ หิวจัด ดิฉันเลยซัดไปสองจาน อิอิ (ใครจะทำไม วันนี้ไม่กลัวอ้วนอ่ะ)
แฮม..กะผักนานาชนิด...
พอเวลาผ่านไปซักพัก งานเริ่มมีมิวสิค เฮ้อ...หยันก็ไปคุยกับคนนั้นที คนนี้ที...ดิฉันก็นั่งอยู่คนเดียวสิคะ ...ก็อยากกลับบ้าน อยากไปดูหนัง....แงๆๆๆๆๆ แล้วก็เกิดไอเดียขึ้นมา ไปนั่งกับเด็กๆ ทางฟากนู้นดีกว่า ก็เลยไปเม้าแตก กระจุยกระจาย จากนั้นก็ไปเต้นค่ะ เพราะแต่ละคนอยากเต้นก็ไปเต้นกัน ไม่มีใครมานั่งเหนียมอาย อยู่หรอก ไม่มีใครถือสาใคร เพราะคนกันเองทั้งนั้นเลย หนูอยากกินกาแฟ หยันอุตส่าห์อาสาไปเอาให้ (ดีใจจังเลยที่ร้าก) ไปนานจัด ก็เลยตาม...ไป..ดู ปรากฏว่าไปนั่งคุยกับคุณป้าอยู่ อ้าว...คุยนานไปหน่อย ที่รัักบอกว่าฉันไม่ได้ลืมนะที่รัก นี่ไงกาแฟของเธอ..แต่ประทานโทษ มันเย็นสนิทเลยค่ะท่าน.....ดิฉันก็เลยไปเต้นค่ะ เพลงมันส์ๆๆๆๆๆๆ ทั้งนั้น เต้นแบบสะบัดๆๆๆ เลยแหละ เพลงนั้นก็ช้อบ ชอบ เพลงนี้ก็โอย เพลงโปรด.....หยันก็ไม่น้อยหน้าค่ะ ตูถือแก้วเบียร์ด้วย เต้นไปด้วย อุ้ย เต้นกระหน่ำเลยหละทีนี้ พอไปเต้นตั้งแต่สองทุ่มยันเที่ยงคืน เต้นไม่หยุดเลยล่ะทีนี้ ....บางเพลงเค้ามีท่าเต้นประจำเพลงด้วยนะ แบบไปข่าไปไป่ขามาอ่ะ....เต้นยังไงก็ไม่เป็น โออย จะบ้าตาย .....บางเพลงพอร้องได้ก็แหกปากร้องซะ เสียงแหบเสียงแห้งไปหมด.....พอเพลง Hip dont lie มาเนี่ย...ใครสั่นได้เท่าไหร่ มีเท่าไหร่ สั่นไปให้หมด...เต้นกันระเบิดเถิดเทิง.....
เต้นกันระเบิดเถิดเทิง.....เพลงนี้เพลง YMCA อ่ะ ....มีท่าประกอบเพลงด้วยนะ
เฮ้อ....ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่มีวันเลิกรา...สุดท้ายก็ขออำลาจากเพลงสุดมันส์ ไปเต้นต่อที่บ้าน (อ้าว....ไม่ใช่) ...กลับถึงบ้านที่รักโอดครวญใหญ่เลย....ถามว่าเป็นอะไรที่รัก....เค้าบอกว่า ชั้นเจ็บ TEEN จังเลยที่รัก สงสัยเต้นเยอะไปหน่อย....ก็เลยบอกฮีไปว่า ชั้นก็เท้าบวมไม่ต่างกับเธอหรอกยะ.....เฮ้อ แล้วก็ผ่านไปอีกวัน.....
---
วันอาทิตย์ทำงานตามปกติ วันนี้หมั่นใส้เพื่อนร่วมงานที่ชื่อ Amel จังเลยนะ กวนส้นทีนสุดๆ.....แต่พยายามนับหนึ่งถึงสิบนะคะ....ดิฉันจะทนกับพฤติกรรมความเห็นแก่ตัวของยัยนี่ได้อีกนานแค่ไหนนะเนี่ย....แล้วก็คอยดูต่อไปนะ...
วันนี้ไปร้านไทยมาด้วย ไปซื้อของมาตุนไว้ บางครั้งตุนจนมันหมดอายุอ่ะ....เฮ้อ ชีวิตของคนเรานี่ก็แปลกนะ .....วันนี้ทำสุกี้น้ำกิน หยันเค้าชอบกินอาหารไทย อาหารฝรั่ง แม้ว่าอาหารไทยจะเผ็ดจัดจ้าน พี่แกก็ชอบกิน....แต่ก็ดีแล้วล่ะ ดิฉันจะได้ทำกับข้าวรอบเดียว อิอิ
ตบท้ายด้วยเค้ก...เค้กร้านนี้อร่อยมากๆ.....ชิ้นละ 2 ยูโรเนี่ย หนูยอมจ่ายอ่ะ เพราะปกติถ้าไม่น่ากินและอร่อยจริงๆ เนี่ยหนูไม่ซื้อหรอกนะ ....ขนมปังธรรมดาก้อนละ 1.80 ยูโรพี่เปิ้ลฝากซื้อประจำ เพราะร้านในเมืองไม่อร่อย สู้ร้านที่หนูซื้อไม่ได้ค่ะ....
เค้กอร่อย....
----
วันนี้หลังจากอับไดแล้วก็ได้ฤกษ์ดูละครเรื่อง หลงเงาจันทร์ เสียที หลังจากดองไว้มาหลายวันแล้ว....ตอนนี้มีเรื่องใหม่อีกละ แต่ขออุ๊บไว้ก่อนค่ะ เพราะมันเยอะจัด.....
ปล..วันนี้วันเกิดหลานอิ้ง....ขอให้หลายอิ้งมีความสุขมากๆ นะจ้ะ คิดถึงจังเลย....อายุหนึ่งขวบพอดิบพอดี...
| 
